Ι.Κ.Π.Α.: Από την Πρόνοια της Μεταπολεμικής Εποχής στην Κοινωνική Αλληλεγγύη του 21ου Αιώνα Η μεταπολεμική Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του ΄40, ήρθε αντιμέτωπη με ένα πλέγμα κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών προβλημάτων. Κυρίαρχο, μέσα στα άλλα, ήταν το πρόβλημα της επιβίωσης και προστασίας των παιδιών που είχαν χάσει γονείς και οικογένειες στη δύσκολη αυτή περίοδο και η ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων ορεινών και παραμεθόριων περιοχών. Πρώτα ιδρύεται η «Πρόνοια Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος», το 1947, Ερανική Επιτροπή, που μετονομάζεται σε «Βασιλική Πρόνοια», το 1955, για την αντιμετώπιση της οξυμένης ανάγκης προστασίας των παιδιών, κυρίως. Καθώς τα χρόνια περνούν και η κοινωνικοοικονομική κατάσταση της χώρας σταδιακά ομαλοποιείται, η «Βασιλική Πρόνοια» μετεξελίσσεται το 1970 σε «Εθνικό Οργανισμό Πρόνοιας» με διευρυμένο αντικείμενο παρέμβασης τόσο στην κοινωνική προστασία της ελληνικής οικογένειας, όσο και στη στήριξη ευπαθών ομάδων του πληθυσμού. Η αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η ομαλοποίηση της πολιτικής ζωής, η ένταξη στην Ε.Ο.Κ, η αναπτυξιακή-εκσυγχρονιστική πορεία της χώρας στις τρεις τελευταίες δεκαετίες και οι νέες κοινωνικές ανάγκες που προέκυψαν από τις αλλαγές στην οικογένεια και την εμφάνιση νέων ευάλωτων πληθυσμιακών ομάδων, οδήγησαν στην οργανωτική ανασυγκρότηση του χώρου της πρόνοιας με σημαντικό βήμα την κατάργηση και ταυτόχρονα την τυπική-θεσμική συγχώνευση των προνοιακών φορέων ΠΙΚΠΑ, Εθνικού Οργανισμού Πρόνοιας και Κέντρου Βρεφών «Η ΜΗΤΕΡΑ», το 1998, στον «Εθνικό Οργανισμό Κοινωνικής Φροντίδας (Ε.Ο.Κ.Φ)». Η ουσιαστική λειτουργική συνένωσή τους, όμως σε ενιαίο Οργανισμό δεν επιτεύχθηκε με τη νομική αυτή συγχώνευση. Το 2003 το σχήμα αυτό του «Εθνικού Οργανισμού Κοινωνικής Φροντίδας (Ε.Ο.Κ.Φ)» καταργήθηκε με το Νόμο 3106. Ορισμένες επιτελικές του υπηρεσίες καθώς και οι οικοτεχνικές του δραστηριότητες ενσωματώθηκαν στο νεοσύστατο με τον ίδιο Νόμο «Εθνικό Συμβούλιο Κοινωνικής Φροντίδας (Ε.ΣΥ.Κ.Φ)» το οποίο μετεξελίχθηκε τελικά σε «Ινστιτούτο Κοινωνικής Προστασίας και Αλληλεγγύης (Ι.Κ.Π.Α.)» το 2005 (Ν.3370).  Με τον ιδρυτικό του νόμο, το Ι.Κ.Π.Α. προσδιορίζεται ως ένας φορέας έρευνας, αξιολόγησης, τεκμηρίωσης, εκπαίδευσης και εξειδικευμένων εφαρμογών στo χώρο της κοινωνικής πολιτικής, ο οποίος αποτελεί το κύριο επιστημονικό εργαλείο στήριξης του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στη διαμόρφωση και εφαρμογή των πολιτικών και των προγραμμάτων του. Με αυτόν τον τρόπο επήλθε μια ουσιαστική αναβάθμιση και διεύρυνση των αρμοδιοτήτων του καταργηθέντος Εθνικού Συμβουλίου Κοινωνικής Φροντίδας. Ο νέος φορέας καλύπτει ένα ουσιαστικό κενό στο χώρο της κοινωνικής αλληλεγγύης. Μέχρι σήμερα δεν λειτουργούσε ένα κεντρικό όργανο που να προάγει την επιστημονική γνώση και τεκμηρίωση στο χώρο αυτό και να στηρίζει το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στη διατύπωση, εφαρμογή και αξιολόγηση των πολιτικών και των προγραμμάτων του. Ακόμη, δεν υπήρχε ένα όργανο που να ασχολείται με τη συνεχή αναζήτηση του νέου, την προώθηση των αλλαγών, την εισαγωγή καινοτομιών και τη στήριξη και διάδοση αποτελεσματικών δράσεων. Η ύπαρξη ενός τέτοιου οργάνου με την κατάλληλη στελέχωση είναι ιδιαιτέρως επιτακτική σε μια εποχή όπου η εξέλιξη των κοινωνικών αλλαγών είναι ραγδαία και όπου οι πολιτικές καλούνται να έχουν τη μέγιστη δυνατή αποτελεσματικότητα. Ο ρόλος του φορέα προσδιορίζεται από την ανάπτυξη στον τομέα της κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης και κυρίως: Της έρευνας, της αξιολόγησης και της τεκμηρίωσης των ειδικών εφαρμογών και των καινοτόμων δράσεων και πρωτοβουλιών των ευκαιριών διάδοσης καλών πρακτικών, των εκπαιδευτικών–επιμορφωτικών πρωτοβουλιών ιδιαιτέρως για το προσωπικό των φορέων κοινωνικής αλληλεγγύης, της προώθησης του κοινωνικού διαλόγου, της έρευνας ιδιαιτέρως της λαϊκής παραδοσιακής τέχνης και προστασίας ειδικών πληθυσμιακών ομάδων μέσω της οικοτεχνικής δραστηριότητας. Ας σημειωθεί, ότι όλο το προσωπικό του νέου φορέα, προέρχεται από τον καταργηθέντα Εθνικό Οργανισμό Πρόνοιας και διαθέτει μια εξαιρετικά σημαντική εμπειρία στο χώρο της κοινωνικής φροντίδας και αλληλεγγύ��ς. Το Ινστιτούτο διοικείται από επταμελές διεπιστημονικό Διοικητικό Συμβούλιο.

Εκτύπωση Σελίδας